(Nie)ważne

Ten rok był nudny, pusty i w ogóle beznadziejny. Naprawdę nie ma się, o czym rozpisywać.  Jedyna rzecz, która mi się udała to prawo jazdy. Za drugim razem, ale mimo wszystko to konkretne osiągnięcie. Więcej grzechów nie pamiętam. Kilka razy zrobiłam z siebie idiotkę, Kilka razy udowodniłam sobie, że wcale aż taką straszną idiotką nie jestem, ale z reguły przemijałam w obrzydliwie nijaki sposób.

Chciałabym tylko sobie napisać, że to, że jestem hopeful kiedy myślę o nadchodzących 12 miesiącach nie wystarczy. Rok temu też byłam i że tak powiem gówno z tego wyszło. Wydawało mi się, że jestem mądra, że tyle już wiem o życiu i o sobie samej. Dzisiaj, kiedy czytam słowa nakreślone 1 stycznia 2012 zastanawiam się jak mogłam być taka próżna. (Niechęć do siebie jest źródłem ogromnej siły, która z łatwością napędza turbiny w machinie mej egzystencji). Zbudowanie czegokolwiek na tych fundamentach było po prostu niemożliwe. Nieważne. To znaczy w sumie ważne, bo dużo straciłam. Za często próbowałam być kimś innym, za często uciekałam do świata iluzji, za często poddawałam się bez powodu. Za często umierałam patrząc w okno na korytarzu.